Kwaheri

De afscheidsweek begon afgelopen woensdag met mijn laatste werkdag op school. Op woensdagmiddag om 12.30 zaten alle kinderen met ouders klaar op de trapjes om het 'kwaheri juf Loes' te zingen. Dit is een afscheidsliedje in het Swahili. Zittend op de kruk, kijkend naar alle zingende snoetjes voor me die ik de afgelopen 2 maanden zo ben ga waarderen... dat is heel bijzonder. Gelukkig wist ik toen al dat het niet de laatste keer zou zijn dat ik de kinderen zou zien, omdat het twee dagen later Koninginnedag is, dat ook hier in Kenia uitbundig wordt gevierd door de Nederlanders.

Vrijdagochtend ben ik, voor het oranje feestgedruis begon, naar Kibera geweest. In deze grootste sloppenwijk van Oost Afrika vinden 2 miljoen mensen onder golfplaten hun onderdak. Ik wilde heel graag deze sloppenwijk bezoeken, dus ik was ook erg blij dat ik donderdag op uitnodiging mee mocht om 2 scholen en een sieradenproject te bezoeken. De Nederlanders Linda en John hebben een stichting opgericht en verkopen in Nederland onder de naam save 4 life prachtige sieraden, die door de vrouwen in de sloppenwijk worden gemaakt. Met het geld dat daaruit wordt verdiend, steunen ze verschillende projecten in Kibera. Deze ochtend hebben we eerst het sieradenproject bezocht en vervolgens namen we een matatu (een openbare bus) Kibera in. We hebben twee scholen bezocht die ze financieel bijstaan. Eén school was de good practice, de andere was de less good practice. De good practice is een middelbare school voor meiden, met goede voorzieningen zoals een bibliotheek, sportveld, scheikundelokaal, zonnepanelen en schoolborden. De bad practice is een basisschool, waar 200 kinderen vanuit de sloppenwijk worden onderwezen. Het woord school voldoet eigenlijk niet aan de verwachting die je zou hebben daarbij. Ten eerste was ik erg verbaasd dat achter een 'deurtje' een school was gevestigd. Ik vind het moeilijk om uit te leggen wat ik daar zag. Misschien kun je beter de foto's bekijken en zelf zien. Dwars door Kibera loopt een spoorlijn, waar iedereen overheen loopt, schapen rond grazen, hopen puinhoop ligt, schoenen worden gepoetst en af en toe ook nog een trein overheen komt. Ik vond het een superindrukwekkende ochtend. Om rond te lopen tussen de armoede, de zwaaiende kinderen en de stinkende pijnhoop. De mensen die ik deze dag ontmoet heb, doen allemaal hun best om een klein verschil te maken in dit immens grote probleem.

Een groter verschil met wat er die avond plaatsvond, kan ik me niet voorstellen: koninginnedag met alle Hollanders In Kenia (HIK-ers) in de tuin van de ambassadeur.... Ik heb nog nooit zo'n grote oprijlaan, zo'n grote tuin en zo'n groot huis gezien. Het entourage zag er prachtig uit: allemaal grote witte tenten, versierd met oranje ballonnen en rood wit blauwe versieringen. Er werd paling, bitterballen en kaasjes geserveerd. En de biertjes en wijntjes werden ook goed geschonken. Na een toespraak van de ambassadeur, kon het feesten echt beginnen. Met 300 HIK-ers heb ik me prima vermaakt. Leuke gesprekken met gezellige mensen. Ook de afterparty was erg leuk geweest. Een koninginnedag om niet snel te vergeten. De dag erna was er een vrijmarkt op school, waarbij Hollandse spelletjes, kraampjes en muziek de sfeer bepaalden. We waanden ons weer even in Nederland, vooral toen een enorme hoosbui het terrein blank zette. Het voordeel van Kenia is dat het daarna snel opklaart en het weer warm is, wat betekende dat de kinderen in hun blootje gingen buikschuiven. De kinderen zagen oranje van de modder, wat weer goed paste bij de koninginnedagsfeer. En toen was het echt tijd om afscheid te nemen van de heerlijke kindjes, inspirerende ouders en avontuurlijke collega's...

Zaterdagmiddag zijn we naar Crater Lodge vertrokken, om de laatste dag te vullen met de prachtige natuur van Kenia. De campinglodge lag direct aan het meer van een krater. De avond dat we aankwamen regende het echt enorm hard, waarbij paraplu's ons niet eens droog hielden. Pas bij het opstaan de volgende ochtend om 6 uur, kwamen we erachter in wat voor een prachtige omgeving we ons bevonden. Het meer lag er zo rustig bij, het gefluit van de vogels, hoge groene bomen, flamingo's in het water en het roeibootje nodigde ons uit om een boottochtje over het vlakke water te maken. Na het ontbijt zijn we naar een National Park geweest, waar we giraffen, zebra's en wilde zwijnen hebben gezien, rondom de enorme kloven van Hells Gate. Echt een hele mooie besteding van de laatste dag. Daarna terug naar huis, waar we net een afscheidsetentje hebben gehad met de familie waar ik me de afgelopen 7 weken zo heel erg thuis heb gevoeld. Bij het wegrijden uit de Makuyulane kon ik de traantjes niet stoppen. Zelfs niet na het vrolijke groeten van de aya's (de mannen aan het hek) en de lieve woorden van mijn vaste taxichauffeur Mister Bongo. Hij had voor dit speciale afscheidsritje naar het vliegveld zijn vrouw meegenomen, zodat wij kennis konden maken. Heel bijzonder om de laatste minuten in Kenia koffie drinkend door te brengen met dit mooie echtpaar.

Het was een prachtige tijd hier in Kenia. De komende tijd zal ik nog vaak terugdenken aan al het moois dat ik de afgelopen week en weken hier heb meegemaakt. Lieve mensen, graag besluit ik mijn avontuur met de letterlijke betekenis van kwaheri: untill we meet again my dear friend...

Schoolspecial

Om jullie iets meer te vertellen over mijn dagelijkse leven hier, deze week geen verlaten strandjes of zeldzame olifantensoorten, maar een schoolspecial.

De prachtige omgeving, de open sfeer, de betrokken ouders, avontuurlijke collega's en het feit dat het klimaat het toelaat dat er zoveel lessen buiten worden gegeven, maakt dat deze school op mijn lijf is geschreven. Waar kun je nou op blote voeten in de klas lesgeven? Hier! Agnes, de andere juf van de klas, geeft me ook alle vrijheid om nieuwe lessen te bedenken en te geven. Zo heb ik vandaag yoga oefeningen gedaan met de kids, waarbij ze leerden ontspannen. Zo schattig, dat zie je op de foto's. Het lesgeven in het buitenland is dus helemaal wat ik ervan verwachtte. Deze zeven weken waren een mooi voorproefje. Wonen, werken en leven in het buitenland is iets wat ik echt heel leuk vind. Ik verwacht dan ook dat ik dit nog wel eens vaker ga doen. En dan misschien voor een langere tijd. Time will tell!

Deze week zijn we als opening van het thema 'De Lucht in' naar Wilson Airport gegaan. Een vliegveld waar organisaties als de Flying Doctors en World Food Programme vanaf vliegen. Ik dacht dat de Flying Doctors alleen voorbestemd waren voor de uitgestrekte Australische afstanden, maar ook hier zijn de vliegende artsen actief! Het leuke van dit soort dingen is dat het hier allemaal makkelijker lijkt te organiseren. In Nederland is het haast ondenkbaar om rond te lopen met 40 kinderen op een vliegveld, waarbij ze in de hangars mogen kijken en zelfs in de cockpit van een vliegtuig mogen sturen. De vader van één van de kindjes werkt bij de organisatie MAF, die artsen, medicijnen en andere hulp biedt voor (drijvende) ziekenhuizen, waar specialistische hulp nodig is. Veel Nederlanders die hier wonen, werken voor dit soort organisaties in Kenia en de omringende landen Ethiopië, Soedan en Oeganda. Zo is Ingrid, bij wie ik woon, nu in Ethiopië waar ze voor het Rode Kruis begeleiding biedt in het aanbrengen van irrigatiesystemen voor de plaatselijke boeren. Erg interessant om meer te weten te komen van dit soort werk.

Mijn school is een Nederlandse basisschool, die samen met de Zweedse basis- en middelbare school de prachtige compound deelt. De school heeft vier klassen (groep 1, groep 2, groep 3 en 4 en groep 5 t/m 8) en het is wat betreft lestijden en lesinhouden een gewone Nederlandse school. De kinderen die bij ons op school zitten hebben bewust gekozen voor een Nederlandse school en niet de internationale school, waar de voertaal Engels is. De meest voor de hand liggende reden hiervoor is dat het kind tenminste één Nederlands sprekende ouder heeft. Net zoals op de basisschool in Elst, wordt hier gewerkt met het International Primaryschool Curriculum. Dat houdt in dat er thematisch onderwijs wordt gegeven, met een internationale inslag. Er worden veel lessen in het Engels gegeven. Bij de kleuters, waar ik in de klas sta, wordt alleen gym in het Engels gegeven en de kinderen krijgen Engelse les van native speaker Miss Katie. Heel erg leuk! De meeste kinderen spreken meerdere talen, omdat ze al in verschillende landen hebben gewoond. Daarom spreken sommige kinderen minder goed Nederlands, maar juist vloeiend Engels. Er zijn ook kinderen die slechts een half jaar in de klas zitten, omdat ze hier zijn voor een adoptie broertje of zusje. De verschillen in de beheersing van de taal is dus erg groot. In mijn klas, groep 2, zitten 13 kinderen.

Volgende week heb ik mijn laatste dag op school... het gaat zo ontzettend snel, mijn mooie leventje hier. De vrolijkheid van Malik en Sakya, de gezelligheid van de kinderen in mijn klas, de mooie werkomgeving, mijn witte bankje op de veranda met uitzicht op de mangoboom, de Afrikaanse chaos, de verse mangosapjes, de taxiritjes, de hele dag op blote voeten lopen, het kopen van telefoonkaartjes in een Afrikaanse kraampje... de alledaagse dingen die mijn leven hier vullen zal ik vast gaan missen...

Zanzibar!

Van de leeuwen en de olifanten naar het heerlijke eilandgevoel. En dat in één week. De paasvakantie was na de indrukkende safari in Masai Mara niet voorbij. Zeker niet. Op donderdag ben ik via Kilimanjaro en Dar el Salaam naar het Tanzaniaanse eilandje Zanzibar gevlogen naar mijn collega stagiaires Tim, Jeroen en Roel. Ik denk dat ik het deze week tekstueel kort kan houden, want de foto's vertellen het hele verhaal. Strandwandelingen maken over het hagelwitte zandstrand dat zo ontzettend zacht aan je voeten aanvoelt. Schelpen zoeken in de mooiste kleuren, vormen en grootten. Zonsondergangen bekijken, waar de prachtigste kleuren verschijnen en plaatsmaakt voor een indrukwekkende sterrenhemel. Zoete mangosapjes drinken in de hangmat. Zwemmen in de turkooizen zee en in het perfecte zwembad met wuivende palmbomen. s'avonds verse vis en cocktails als diner. En als we tijd over hadden monopoly en mastermind spelen.

Zondag zijn we naar Stonetown geweest, de plaats die bekend staat om zijn specerijen. Stonetown is een heel mooie stad gelegen aan het water met prachtige groene parken. Omdat Zanzibar een Islamitisch eiland is, met moskeeën, islamitische muziek en vrouwen in burka's, heb je het gevoel ineens in een hele andere plaats te zijn. Ik had wat moeite met omschakelen van de rust en de ruimte op het strand naar de chaos, drukkende warmte en hectiek van de Afrikaanse stad. Omdat het markt was en bijzonder druk, werden de stank op bijvoorbeeld de afdeling van de buffelkoppen en de vismarkt mij bijna te veel. Toen er ook nog een opstootje ontstond in de nauwe gangpadjes, was ik wel weer klaar met het bezoekje aan de markt. Niet veel later zaten we aan het water met wederom een vers mangosapje te genieten van onze laatste uurtjes in Zanzibar.

En deze week is het weer 'gewoon' werken. En ook dat is prima. Ik heb mijn draai op school en in de klas goed gevonden. Het fulltime lesgeven gaat prima en de avonden vullen zich met gezellige en sportieve dingen. Ik realiseer me dat mijn dagen in Kenia elkaar wel erg snel opvolgen en het besef dat ik al over de helft ben van mijn tijd hier is confronterend. Ik ben dankbaar voor al het moois dat ik hier meemaak en geniet van deze maanden leven in een nieuwe wereld.

Waku Waku maar mee

Terwijl jullie met je Palmpaasstokken elkaar vrolijk op de billen tikten, zat ik met mijn verwende billen in het safaribusje van Keniaan Barry. Samen met 6 anderen met alle 6 een andere nationaliteit, ben ik 3 dagen naar het Masai Mara National Park geweest en vervolgens nog een dag naar Lake Nakuru

Laat ik bij het begin beginnen en dat is vrijdagochtend half 8. Toen begon de lange reis van Nairobi naar Masai Mara, die ongeveer 400 kilometer telt. Omdat ik de dag ervoor nog ziek op bed lag met een blaasontsteking, was de zeer bobbelige en hobbelige weg van zo'n 7 uur niet zo'n pretje. Gelukkig was Barry niet de beroerdste chauffeur, dus regelmatig een sanitaire stop achter een bosje vond hij geen probleem. De leukste plaspauze was die keer dat er vijf giraffen voorbij kwamen gelopen.

Aangekomen op het campingterrein aan de rand van de Masai Mara waren we verrast door de mooie ligging in de vallei. De tenten zagen er schattig uit en waren ingericht met bedden en zelfs een wc en een douche. Diezelfde avond hebben we nog een 'gamedrive', want zo heet dat, gemaakt door het park. Hoewel mijn blaas en ik eigenlijk wel lang genoeg in een busje hadden gezeten voor die dag, was het meer dan de moeite waard. De natuur van Masai Mara is prachtig, vooral richting Serengeti National Park, wat in Tanzania ligt. En dan de dieren... we hebben in deze drie dagen zo ontzettend veel mooie dieren gezien. Het meest indrukwekkend vond ik de leeuwen. De trotsheid, rust, kracht en het zelfvertrouwen dat die dieren uitstralen, vond ik erg fascinerend. Het kan ook zijn dat ik deze dieren zo bijzonder vind, omdat de leeuw een speciaal plekje in onze familie heeft. Pap, Mam, Es 2 x, Mark, Bram, Lucas, Nielus, Nora en Maudje: opa als leeuw komt heel dicht in de buurt van een echte!

Wat ook superbijzonder was, was het bezoek aan de Masai. De twee uur die we daar zijn geweest waren geweldig. Heel mooi om te zien hoe ze primitief leven en wonen. De jonge Masai die ons rondleidde, heeft verteld over de tradities zoals besnijdenis, polygamie en ceremonies. We zijn in de lemen huisjes geweest, hebben gezien hoe ze vuur maakten, en hebben de school bezocht (waar 65 kinderen in 1 klas zitten!). Deze mensen waren zo vriendelijk, zo open en ook behoorlijk charmant. De jonge Masai vroeg of ik getrouwd was en toen ik ontkennend antwoordde, vroeg hij of ik misschien zijn 2^e vrouw wilde worden... Leuk, zo'n huwelijksaanzoek, maar het aanbod van 10 koeien in ruil, vond ik wat aan de karige kant. Daar zou het thuisfront niet mee akkoord gaan, toch?

Met vieze voeten van de koeienpoep die overal op het terrein van de Masai lag, maar voldaan van de mooie dag, keerden we terug naar de camping. Jammer dat net die avond de stroom uitviel en we geen stromend water hadden, waardoor er niets anders opzat dan met vieze voeten te gaan slapen. De volgende ochtend om 6 uur, nog steeds geen water, maakten we een laatste rit door de Masai Mara, alvorens we naar het volgende prachtige natuurpark Lake Nakuru vertrokken. Een erg lange rit, maar het hotel met warm stromend water maakte heel veel goed!

Het was weer zo ontzettend mooi daar. De zebra's springend door het water, de honderden roze flamingo's, de luie hyena's, de wijze olifanten, de lompe neushoorns, de bescheiden giraffen, de herkenbare streken van de apen. Dit alles in de vroege ochtend met een felle zon, het stille water en op de achtergrond het mooie groene glooiende landschap, maakten deze Pasen heel bijzonder.

Bahati en Harambi

Zaterdagmiddag kwamen de andere stagiaires Tim, Roel en Jeroen bij mij. Ingrid en de kinderen waren dit hele weekend weg, dus ik had de villa voor me alleen. De jongens hadden Nairobi Monopoly meegenomen. Ja, Nairoby Monopoly. Waar de hoed, schoen en auto een leeuw, olifant en lama zijn. Waar Kans Bahati heet en je geen 2.000 gulden wint met een kruiswoordpuzzel, maar 20.000 Keniaanse Shilling omdat je Miss Africa bent. Waar Algemeen Fonds Harambe heet en je geen belastingaanslag krijgt, maar moet betalen omdat je bent ge-carjacked. En waar de huizen en hotels lemen hutjes zijn. Na twee keer verloren te hebben, ben ik maar gaan koken. Het was een supergezellige avond in de tuin, met lekker eten, een biertje en vier fanatieke spelletjesspelers! 's Avonds ben ik mee naar het huis van de jongens gegaan, omdat we de volgende ochtend om zeven uur werden opgehaald om naar Naivasha National Park te gaan. En dat was echt een geniale dag.

De weg naar Naivasha was erg gezellig, waar we de nodige woordjes Swahili hebben geleerd en hebben gelachen om de humor van taxidriver Patrick. Een kwartiertje nadat je uit Nairobi bent, begint het immens grote natuurgebied Rift Valley. Vervolgens kom je weer in het prachtige Afrika terecht, waar de zondagochtend wordt gekleurd door dansende mensen op straat (voor Jezus), en stoeten zondagstudenten. Waar fruit en groente in kraampjes langs de weg wordt verkocht en je op de gevelreclame bestaat uit afgebladderde logo's.

Na anderhalf uur kwamen we aan bij de ingang van het National Park Naivasha. We hebben daar mountainbikes gehuurd en voor 9.00 uur 's ochtends zaten we op de fiets. Al heel gauw bleek dit een superbijzondere dag te worden, want de kuddes zebra's en giraffes passeerden ons pad. Zo gaaf!! Iedereen heeft wel eens in de dierentuin deze dieren gezien, maar om er langs te fietsen, in hun eigen leefomgeving is echt heel bijzonder. Je staat gewoon oog in oog met deze prachtige dieren. Later kwamen we nog gnoes, wilde zwijnen, impala's, gazelles en heel veel vogels tegen. Prachtig! Het mountainbiken was pittig. Omdat het erg heet was, de fietsen en de versnellingen slecht en je goed merkt dat er minder zuurstof in de lucht zit, waardoor je snel buiten adem bent. Ook hadden we veel te weinig water bij ons en doordat we afweken van de paden, waren sommige stukjes off road behoorlijk zwaar. Vijf uur en vier lekke banden later, zijn we teruggekeerd naar het beginpunt waar de taxi ons terug naar het stadje Naivasha bracht. Daar zijn we naar het bekende Lake Naivasha gegaan, waar we na een heerlijke lunch de nijlpaarden in het meer zagen. Ook zo heel bijzonder om deze dieren in het wild van heel dichtbij te zien.

Dit was een weekend om nooit te vergeten. Ik heb zoveel gelachen met de jongens en onze fantastische taxidriver Patrick. Ter illustratie de woorden die deze supervriendelijke Keniaanse taxichauffeur aan mij richtte aan het einde van de dag: Thank you so much Madam. This day ment a lot to me. I appreciate it. Thank you. You have a clean heart Madam. Thank you so much....

Kikkers en mangobomen

Wat een gezellige reacties van jullie!

Goed om te horen dat de lente in de lucht hangt. Een heerlijk jaargetijde, dus ik kan me voorstellen dat jullie genieten van het voorjaarszonnetje. Uit de mailtjes valt me op hoe druk jullie levens zijn vergeleken met mijn leven hier. Dat van mij is erg overzichtelijk, rustig en regelmatig.

Ik sta 's ochtends vroeg op, ontbijt met yoghurt, muesli en verse mango uit de tuin (de prachtige boom in mijn voortuin is een mangoboom!). Dan ga ik om kwart voor 8 naar school tot een uur of 6. Na school ga ik vaak zwemmen en daarna bel ik de taxichauffeur Shadrak. Hij komt altijd te laat, dus bijna iedere avond sta ik een tijd te kletsen met de guard van de school Christopher. Die Kenianen zijn echt vrolijke mensen zeg. Ook het taxiritje met Shadrak is een hoogtepunt van de dag. Ik geniet van die ritjes. Ten eerste omdat ik dan tenminste ervaar dat ik in Afrika ben en ten tweede omdat Shadrak ook zo'n vrolijke kerel is.

Thuis aangekomen staat al het vers bereide diner gemaakt door de hulp Jennifer op tafel. Heerlijk! Na het eten ga ik vaak even met Malik en Sakya basketballen of een spelletje doen. Dan douchen, lessen voorbereiden en ik lig bijna altijd voor tien uur in bed. De eerste nachten ben ik erg vaak wakker geworden van zoemende muggen, blaffende honden, knallend onweer of kwakende kikkers. Vooral die kikkers: ongelofelijk wat een geluid die beesten produceren. Als het geregend heeft, lijkt het net of er een bouwplaats naast mijn huis staat waar ze heipalen in de grond stampen. Zo'n geluid maken ze. Maar ook dat went, en sinds een dag of 3 slaap ik de hele nacht door.

Ik geniet van het leven hier. Het lekkere klimaat, het buitenleven, het zwemmen, vroeg opstaan, lekker en gezond leven, omringd zijn met ontwikkelde en avontuurlijke mensen en de mooie leef- en werkomgeving. Kleine dingen zijn leuk, zoals een telefoonkaartje halen in een kraampje, kletsen met de guards bij de poorten, in het zwembad genieten van de zon die schijnt en de vrolijke opmerkingen van de kinderen in de klas. In de avonden mis ik mijn sociale leventje een beetje. Waar ik normaal druk ben met sporten, werken en afspreken, doe ik nu niks. Ik realiseer me dat dit heel bijzonder is en dat deze tijdelijke rust van 7 weken helemaal niet verkeerd is. Omdat het vroeg donker is en onveilig, vindt het hele leven overdag plaats. Dus voorlopig eventjes niet op een terrasje zitten, door het park hardlopen, tennissen met m'n vriendinnen of naar de stad fietsen.

Afgelopen weekend zijn we naar een 2^e handsmarkt geweest. Dus alle schoenen en kleding die jullie de afgelopen jaren in de zak van Max hebben gestopt, kwam ik daar weer tegen. Ik kijk mijn ogen uit. Alle zooi, de drukte, de mensen, de constructie van de kraampjes, de geur van de Afrikanen, de fikkies in de berm. Ik merk dat ik in deze situaties enorm op mijn hoede ben en soms wat angstig. Het is niet zo dat de Kenianen me dat onveilige gevoel geven, het is eerder de drukte, de armoede en de opvallende positie die ik als blanke inneem, die me kwetsbaar en nietig doen voelen. Het liefste maak ik continue foto's van wat ik hier zie, maar ik vind het ongepast om de armoede vast te leggen met mijn grote camera.

Deze week heb ik voor het eerst de hele week lesgegeven. En het ging erg goed en het was echt leuk. Ook het contact met de ouders vind ik erg interessant. Zij kiezen voor een levensstijl die afwijkt van het normale. Ze zijn flexibel, gewend aan onzekerheid, hechten weinig waarde aan materiële dingen en veel waarde aan 'fullfillment of life'.

En nu is het weekend. Ik heb enorm veel zin om even uit de stad te gaan en meer van de Keniaanse natuur te ontdekken. Samen met de andere stagiaires gaan we naar National Park Naivasha, waar we mountainbikend en lopend hopen wildlife te spotten.

Van Eindhoven naar Nairobi

Vrijdagochtend stapte ik op mijn geliefde Batavus, fietsend door Eindhoven naar Fontys, voor mijn laatste werkdag. Vijf dagen later word ik wakker in Nairobi,klaar voor mijn eerste werkdag op The Netherlands School. De dagen daartussen hebben zich gevuld met lieve woorden, ontroerende kaartjes, gezellige afscheidsetentjes, mooie cadeautjes en een hello-goodbye-achtige scène om half 5 's ochtends op het vliegveld in Dusseldorf, toen Very Important Person Willem ter verrassing nog een afscheidsknuffel kwam geven. Echt geweldige dingen allemaal. Af en toe afscheid nemen van je bekende wereldje is een echte aanrader!

Nairobi is niet te vergelijken met iets wat ik ooit eerder heb gezien. Na de lange vlucht, werd ik door mijn collega Agnes opgepikt op het vliegveld van Nairobi. Het Internationale vliegveld, waar dus alle vluchten van over de hele wereld aankomen, bleek buiten één grote chaos van donkere mensen en gammele auto's te zijn. Soms zit ik in een auto in het buitenland en dan denk ik dat ik deel uitmaak van een filmscène. Dat gevoel had ik nu ook: het decor was pikdonker, de straten verlaten, de wegen slecht en gevaarlijk overstekende mensen. De beangstigende sfeer was goed voelbaar in de film waarin ik me bevond. Na twintig minuten kwamen we aan bij mijn compound. We stonden stil voor een enorm hek, waarachter enkele bewakers ons streng aankeken en niet op onze komst waren voorbereid. Na wat gepraat, mochten we er uiteindelijk door. Toen kwamen we bij een 2^e enorm hek, waar hetzelfde ritueel afspeelde. Daarna kwamen we bij een 3^e hek, wat de ingang van mijn huis was. Jennifer, de Keniaanse hulp, openende de vier sloten aan de binnenkant van de poort en eindelijk waren we binnen! Dat is dus een compound! Het voordeel hiervan is, dat ik me thuis enorm veilig voel. Veilig weggestopt van de grote boze wereld, die hier ook wel eens 'Nairobbery' wordt genoemd.

Overdag is alles anders. De straten zijn versierd met prachtige bomen, bloeiende bloemen, kleurrijke oldschool bussen, krakkemikkige kraampjes met fruit, en vooral veel mensen in de berm lopend of liggend. Ik vind het heel bijzonder om me hier in te begeven. Hoewel het vooralsnog vooral met de taxi is. Gisteren ben ik met de andere stagiaires, 3 Twentse jongens, na school naar een winkelcentrum gelopen. Alleen zou ik dat nog niet doen, want als blanke val je echt enorm op.

Het huisje waar ik woon ligt in een grote tuin, grenzend aan het huis van Ingrid en haar 2 kinderen. Ingrid werkt voor het Rode Kruis, is al meer dan 15 jaar weg uit Nederland, en is nu 10 maanden voor een project in Nairobi. Haar kinderen Malick en Sakya zijn prachtige kinderen, met wie ik 's ochtends samen de schoolbus neem. Ze hadden mijn huisje versierd met welkomsttekeningen, kunstwerkjes en bloemen. Dat is nog eens leuk ergens komen! Mijn favoriete plekje heb ik gevonden. Voor mijn huisje is een veranda, met een voortuin en een prachtige boom. Het is heerlijk om daar 's avonds te zitten. De mensen verklaren me hier voor gek, omdat ze het zo chilly vinden. Maar zij zijn niet 3 maanden sneeuw gewend, dus ik vind het heerlijk, die zomeravonden. Kijkend naar een uit de tuin gehaalde rode bloem in een afgeknipte colafles als vaas op mijn tafel, realiseer ik me dat qua woonomgeving niets meer nodig heb.

De school is echt een paradijs. Ik gun ieder kind deze leeromgeving. Precies zoals ik me had voorgesteld zijn de hele dag de ramen en deuren open en loopt bijna iedereen op blote voeten. Het weer laat het toe dat er heel veel buiten gebeurt: de zwemles, gymmen, dans (twee Afrikaanse jongens met djembé!) en het lunchen. Met een schildpad die af en toe voorbij komt gekropen. Het is echt prachtig hier. De eerste drie dagen heb ik vooral meegekeken, een paar lessen gegeven en vanaf maandag ga ik volledig aan de slag.

Het verhaal van ieder kind is anders. Sommige kinderen zijn Nederlands en zijn enkele maanden in Nairobi om een adoptiekindje op te halen. Andere kinderen hebben al in Chili, Zuid-Afrika en Soedan gewoond en nog nooit in Nederland. Ze spreken vloeiend Spaans en Engels en hebben moeite met de Nederlandse taal. Ook de verhalen van collega's zijn zo uiteenlopend. De één is getrouwd met een Keniaan en werkt daarom hier, anderen hebben 12 jaar geleden hun hart richting Kenia gevolgd en zijn er nooit meer weggegaan. Allemaal interessante verhalen en mensen die leven naar hun gevoel.

Living my dream

Mijn droom om in het buitenland les te geven gaat uitkomen! Jaren geleden in Australië op het idee gekomen dat me dit de perfecte combinatielijkt tussen mijn passie reizen en eenbaan in het onderwijs. Toch maar eerst twee jaar een studie voor gevolgd, waarnaik nuga afstuderen op de internationale basisschool 'The Netherlands School' in Nairobi.

Wat gebeurt er met dromen die in vervulling gaan nadat je er jarenvoor hebt geknokt? We zullen het zien! Ik heb er ontzettend veel zin in en ik kijk er naar uit om veel te leren en inspirerende mensen te ontmoeten.

Naast het lesgeven lijkt de prachtige natuur en kleurrijke cultuur van Kenia me geweldig!