Om jullie iets meer te vertellen over mijn dagelijkse leven hier, deze week geen verlaten strandjes of zeldzame olifantensoorten, maar een schoolspecial.

De prachtige omgeving, de open sfeer, de betrokken ouders, avontuurlijke collega's en het feit dat het klimaat het toelaat dat er zoveel lessen buiten worden gegeven, maakt dat deze school op mijn lijf is geschreven. Waar kun je nou op blote voeten in de klas lesgeven? Hier! Agnes, de andere juf van de klas, geeft me ook alle vrijheid om nieuwe lessen te bedenken en te geven. Zo heb ik vandaag yoga oefeningen gedaan met de kids, waarbij ze leerden ontspannen. Zo schattig, dat zie je op de foto's. Het lesgeven in het buitenland is dus helemaal wat ik ervan verwachtte. Deze zeven weken waren een mooi voorproefje. Wonen, werken en leven in het buitenland is iets wat ik echt heel leuk vind. Ik verwacht dan ook dat ik dit nog wel eens vaker ga doen. En dan misschien voor een langere tijd. Time will tell!

Deze week zijn we als opening van het thema 'De Lucht in' naar Wilson Airport gegaan. Een vliegveld waar organisaties als de Flying Doctors en World Food Programme vanaf vliegen. Ik dacht dat de Flying Doctors alleen voorbestemd waren voor de uitgestrekte Australische afstanden, maar ook hier zijn de vliegende artsen actief! Het leuke van dit soort dingen is dat het hier allemaal makkelijker lijkt te organiseren. In Nederland is het haast ondenkbaar om rond te lopen met 40 kinderen op een vliegveld, waarbij ze in de hangars mogen kijken en zelfs in de cockpit van een vliegtuig mogen sturen. De vader van één van de kindjes werkt bij de organisatie MAF, die artsen, medicijnen en andere hulp biedt voor (drijvende) ziekenhuizen, waar specialistische hulp nodig is. Veel Nederlanders die hier wonen, werken voor dit soort organisaties in Kenia en de omringende landen Ethiopië, Soedan en Oeganda. Zo is Ingrid, bij wie ik woon, nu in Ethiopië waar ze voor het Rode Kruis begeleiding biedt in het aanbrengen van irrigatiesystemen voor de plaatselijke boeren. Erg interessant om meer te weten te komen van dit soort werk.

Mijn school is een Nederlandse basisschool, die samen met de Zweedse basis- en middelbare school de prachtige compound deelt. De school heeft vier klassen (groep 1, groep 2, groep 3 en 4 en groep 5 t/m 8) en het is wat betreft lestijden en lesinhouden een gewone Nederlandse school. De kinderen die bij ons op school zitten hebben bewust gekozen voor een Nederlandse school en niet de internationale school, waar de voertaal Engels is. De meest voor de hand liggende reden hiervoor is dat het kind tenminste één Nederlands sprekende ouder heeft. Net zoals op de basisschool in Elst, wordt hier gewerkt met het International Primaryschool Curriculum. Dat houdt in dat er thematisch onderwijs wordt gegeven, met een internationale inslag. Er worden veel lessen in het Engels gegeven. Bij de kleuters, waar ik in de klas sta, wordt alleen gym in het Engels gegeven en de kinderen krijgen Engelse les van native speaker Miss Katie. Heel erg leuk! De meeste kinderen spreken meerdere talen, omdat ze al in verschillende landen hebben gewoond. Daarom spreken sommige kinderen minder goed Nederlands, maar juist vloeiend Engels. Er zijn ook kinderen die slechts een half jaar in de klas zitten, omdat ze hier zijn voor een adoptie broertje of zusje. De verschillen in de beheersing van de taal is dus erg groot. In mijn klas, groep 2, zitten 13 kinderen.

Volgende week heb ik mijn laatste dag op school... het gaat zo ontzettend snel, mijn mooie leventje hier. De vrolijkheid van Malik en Sakya, de gezelligheid van de kinderen in mijn klas, de mooie werkomgeving, mijn witte bankje op de veranda met uitzicht op de mangoboom, de Afrikaanse chaos, de verse mangosapjes, de taxiritjes, de hele dag op blote voeten lopen, het kopen van telefoonkaartjes in een Afrikaanse kraampje... de alledaagse dingen die mijn leven hier vullen zal ik vast gaan missen...