Vrijdagochtend stapte ik op mijn geliefde Batavus, fietsend door Eindhoven naar Fontys, voor mijn laatste werkdag. Vijf dagen later word ik wakker in Nairobi,klaar voor mijn eerste werkdag op The Netherlands School. De dagen daartussen hebben zich gevuld met lieve woorden, ontroerende kaartjes, gezellige afscheidsetentjes, mooie cadeautjes en een hello-goodbye-achtige scène om half 5 's ochtends op het vliegveld in Dusseldorf, toen Very Important Person Willem ter verrassing nog een afscheidsknuffel kwam geven. Echt geweldige dingen allemaal. Af en toe afscheid nemen van je bekende wereldje is een echte aanrader!

Nairobi is niet te vergelijken met iets wat ik ooit eerder heb gezien. Na de lange vlucht, werd ik door mijn collega Agnes opgepikt op het vliegveld van Nairobi. Het Internationale vliegveld, waar dus alle vluchten van over de hele wereld aankomen, bleek buiten één grote chaos van donkere mensen en gammele auto's te zijn. Soms zit ik in een auto in het buitenland en dan denk ik dat ik deel uitmaak van een filmscène. Dat gevoel had ik nu ook: het decor was pikdonker, de straten verlaten, de wegen slecht en gevaarlijk overstekende mensen. De beangstigende sfeer was goed voelbaar in de film waarin ik me bevond. Na twintig minuten kwamen we aan bij mijn compound. We stonden stil voor een enorm hek, waarachter enkele bewakers ons streng aankeken en niet op onze komst waren voorbereid. Na wat gepraat, mochten we er uiteindelijk door. Toen kwamen we bij een 2^e enorm hek, waar hetzelfde ritueel afspeelde. Daarna kwamen we bij een 3^e hek, wat de ingang van mijn huis was. Jennifer, de Keniaanse hulp, openende de vier sloten aan de binnenkant van de poort en eindelijk waren we binnen! Dat is dus een compound! Het voordeel hiervan is, dat ik me thuis enorm veilig voel. Veilig weggestopt van de grote boze wereld, die hier ook wel eens 'Nairobbery' wordt genoemd.

Overdag is alles anders. De straten zijn versierd met prachtige bomen, bloeiende bloemen, kleurrijke oldschool bussen, krakkemikkige kraampjes met fruit, en vooral veel mensen in de berm lopend of liggend. Ik vind het heel bijzonder om me hier in te begeven. Hoewel het vooralsnog vooral met de taxi is. Gisteren ben ik met de andere stagiaires, 3 Twentse jongens, na school naar een winkelcentrum gelopen. Alleen zou ik dat nog niet doen, want als blanke val je echt enorm op.

Het huisje waar ik woon ligt in een grote tuin, grenzend aan het huis van Ingrid en haar 2 kinderen. Ingrid werkt voor het Rode Kruis, is al meer dan 15 jaar weg uit Nederland, en is nu 10 maanden voor een project in Nairobi. Haar kinderen Malick en Sakya zijn prachtige kinderen, met wie ik 's ochtends samen de schoolbus neem. Ze hadden mijn huisje versierd met welkomsttekeningen, kunstwerkjes en bloemen. Dat is nog eens leuk ergens komen! Mijn favoriete plekje heb ik gevonden. Voor mijn huisje is een veranda, met een voortuin en een prachtige boom. Het is heerlijk om daar 's avonds te zitten. De mensen verklaren me hier voor gek, omdat ze het zo chilly vinden. Maar zij zijn niet 3 maanden sneeuw gewend, dus ik vind het heerlijk, die zomeravonden. Kijkend naar een uit de tuin gehaalde rode bloem in een afgeknipte colafles als vaas op mijn tafel, realiseer ik me dat qua woonomgeving niets meer nodig heb.

De school is echt een paradijs. Ik gun ieder kind deze leeromgeving. Precies zoals ik me had voorgesteld zijn de hele dag de ramen en deuren open en loopt bijna iedereen op blote voeten. Het weer laat het toe dat er heel veel buiten gebeurt: de zwemles, gymmen, dans (twee Afrikaanse jongens met djembé!) en het lunchen. Met een schildpad die af en toe voorbij komt gekropen. Het is echt prachtig hier. De eerste drie dagen heb ik vooral meegekeken, een paar lessen gegeven en vanaf maandag ga ik volledig aan de slag.

Het verhaal van ieder kind is anders. Sommige kinderen zijn Nederlands en zijn enkele maanden in Nairobi om een adoptiekindje op te halen. Andere kinderen hebben al in Chili, Zuid-Afrika en Soedan gewoond en nog nooit in Nederland. Ze spreken vloeiend Spaans en Engels en hebben moeite met de Nederlandse taal. Ook de verhalen van collega's zijn zo uiteenlopend. De één is getrouwd met een Keniaan en werkt daarom hier, anderen hebben 12 jaar geleden hun hart richting Kenia gevolgd en zijn er nooit meer weggegaan. Allemaal interessante verhalen en mensen die leven naar hun gevoel.